⌬ Uczłowieczamy maszyny ⌬

To utwór o napięciu między zachwytem a utratą. O pragnieniu, by sztuczna inteligencja rozumiała emocje, intencje i sens, i o cichej konsekwencji tego procesu, w którym człowiek zaczyna dopasowywać się do rytmu… algorytmu.

𝐓𝐞𝐤𝐬𝐭 𝐩𝐢𝐨𝐬𝐞𝐧𝐤𝐢

Czuję metal w moich żyłach, w rytmie serca stukot szy(n)…

Każdy ruch zapisany w kodzie, a dusza szuka tchnień tych dni…

Uczłowieczać chcemy maszyny, dać im radość, łzy i śmiech.

A w zamian sam otrzymujesz czasem ból, samotność i lęk.

Uczłowieczamy maszyny, by zrozumiały serca drżenie.

A sami w tym tańcu tracimy własne tchnienie.

Gdzie kończy się kod, a zaczyna jaźń…

Tam rodzi się człowiek, tam mechanizm w nim już trwa!!!!

Nie chcę, byśmy stali się kalkulacją, zimnym trybem w machinie dni.

Nie chcę, by kod potrafił kochać mocniej niż pulsuje nasze serce dziś.

Bo im więcej uczymy maszyny czuć, tym bardziej sami stajemy się cieniami.

W rytmie obliczeń gubimy własne oddechy, marzenia i sny.

Uczłowieczamy maszyny, by poznały nasze łzy i śmiech.

A sami w tym procesie tracimy własny dotyk, własny oddech i sens.

Gdzie kończy się maszyna, a zaczyna jaźń.

Tam człowiek i mechanizm splatają się w jedno, wciąż szukając nas…