Coraz częściej dostrzegam, jak silnym narzędziem stało się kreowanie wizerunku poprzez upublicznianie zdjęć, szczególnie z osobami, które mają już wypracowany dorobek biznesowy lub społeczny. W ten sposób łatwo przypisać sobie cechy i sukces, które w rzeczywistości nie wynikają z własnej drogi ani pracy.

Jedno zdjęcie potrafi otworzyć wiele drzwi, ale też buduje złudzenie.
W wielu przypadkach nie stoi za tym realna działalność ani konkretne osiągnięcia, są jedynie obrazy. I wtedy pojawia się pytanie, co tak naprawdę z tego wynika?

Chętnie znajdujemy się na takich fotografiach, jednak z czasem mogą one działać niekorzystnie. Czy wówczas możemy mieć do kogoś pretensje? Wątpię.

Samo zdjęcie nie mówi nic o relacji. Nie pokazuje kontekstu ani prawdy o tym, co rzeczywiście łączy ludzi. Pokazuje jedynie fragment rzeczywistości, który łatwo zinterpretować na wiele sposobów.

Warto zadać sobie pytanie, co się dzieje, gdy pozwalamy na traktowanie siebie jak element tła, jak „maskotkę” w cudzym obrazie wizerunkowym. Gdy zgadzamy się na publikację wspólnych zdjęć, a później próbujemy się od nich odcinać, ponieważ zaczynają nam szkodzić.

Czy obecność na zdjęciu z osobą uzależnioną oznacza, że stajemy się nią? Oczywiście nie. A jednak sposób interpretacji obrazu w przestrzeni publicznej bywa bezwzględny i uproszczony.

Dlatego ochrona prywatności w dzisiejszych czasach staje się kluczowa. Równie ważne jest stawianie granic i świadome zarządzanie własnym wizerunkiem oraz dorobkiem. Jednym zdjęciem można zbudować coś, ale też bardzo wiele stracić.

To temat do refleksji. Z kim stajemy do zdjęcia i jaki obraz siebie tym tworzymy.

Ja osobiście unikam fotografii, a jeśli ktoś posiada moje zdjęcie bez zgody, to jest to poza moją kontrolą.

Miłego dnia.

#MostPrzestrzeniMożliwości #KlaudiaŻak